Reverie heeft uitgesproken keuzes, en dat is met opzet. Eén lettertype, zo afgestemd dat elke regel goed op de pagina staat, zodat je nooit een middag aan fonts kwijt bent in plaats van aan woorden. Geen tabbladen, geen pluginwinkel, niets om in te stellen. Als je schrijft, is de pagina alles wat er is. Je bestanden zijn gewone Markdown, opgeslagen op je eigen schijf. Open ze overal, met wat dan ook, voor altijd.
Diezelfde focus betekent dat Reverie ook dingen weglaat. Er zit geen sync ingebouwd, en die is ook niet nodig: je werk is gewone Markdown, dus de map in iCloud Drive, Dropbox of OneDrive die je al gebruikt draagt het tussen je apparaten zoals die bestanden dat altijd doen, zonder dat er iets langs ons gaat. Geen samenwerking, geen AI die in jouw plaats schrijft. Het draagt een hele roman, elk hoofdstuk en elke scène, en zet er met één sleep eentje op zijn plek. Wat het niet doet, is je eerst aan een personagefiche zetten om in te vullen of een tijdlijn om op te bouwen. Dat werk voelt als vooruitgang, en het is de zekerste manier om het boek zelf uit te stellen. Daar doet Reverie niet aan. Het krijgt de woorden in beweging en krijgt ze eruit, als Word, HTML of Markdown, of als een afgerond manuscript in Shunn-opmaak. Wat er daarna mee gebeurt, beslis jij.
In Reverie schrijf je in de Latijnse, Griekse en Cyrillische talen die je gebruikt. We ondersteunen geen Chinese, Japanse of Koreaanse tekstinvoer en geen talen die van rechts naar links lopen, omdat we het gevoel hadden dat onze schrijvers daar niet op zaten te wachten.
Reverie werkt met schermen met hoge resolutie, biedt drie tekstgroottes en is volledig met het toetsenbord te bedienen. Exports gebruiken nette kopjes, lijsten en opmaak die andere programma's kunnen lezen. Het schrijfvlak zelf is nog niet toegankelijk voor schermlezers. Daar zijn we liever eerlijk over dan te doen alsof het niet zo is.
Reverie is vandaag een desktopapp, op macOS en Windows. We werken hard aan een iOS-versie en hopen die voor november uit te brengen.
