Een schrijfapp voor de schrijver die wil schrijven, maar niet schrijft.
Ik ben ontwikkelaar van beroep. Dat ben ik al ruim twintig jaar. Maar ik ben ook schrijver, met tussenpozen, zolang ik me kan herinneren. Het soort schrijver met halfafgemaakte essays in mappen, ideeën in notitieboeken, en dat gevoel van “ik zou meer moeten schrijven” dat nooit echt uitmondt in meer schrijven.
Een paar jaar geleden viel me iets specifieks op. Ik opende Scrivener, zag de binder, het prikbord, de inspector, de projectstructuur, en sloot het weer. Ik verlengde mijn Ulysses-abonnement met een jaar en schreef er amper in. Ik opende een Google Doc en voelde niets. De cursor knipperend op een vlakke witte leegte, ongeveer net zo uitnodigend als een spreadsheet.
De tools waren uitstekend. Zij waren het probleem niet. Het probleem was dat elke keer dat ik ging zitten om te schrijven, de interface me vroeg om iets anders te doen dan schrijven. Een structuur plannen. Een map kiezen. Een project opzetten. Kiezen uit vijftien opmaakopties. Beslissen waar deze alinea “hoort”.
En op de dagen dat dat me wél lukte, als ik echt begon te typen, trok binnen een paar minuten iets anders me eruit. Een melding. Een rood golfje van de spellingcontrole. Een plotselinge drang om de marges aan te passen. De cursor knipperend op een klinisch vlak dat de betovering verbrak telkens als mijn blik erop viel.
Ik wilde een pagina die niets van me vroeg, behalve dat ik erop schreef. En me, eenmaal begonnen, daar hield.
Dus ik bouwde er een.
Wat Reverie is
Reverie is een schrijfapp waarin de pagina leeft. De cursor gloeit zachtjes. Het scrollen komt met gewicht tot rust. Opmaak verschijnt met een vloeiende animatie op zijn plek. De pagina warmt op als je in flow bent en koelt af als je pauzeert, allemaal onder de drempel van je bewuste aandacht. Je merkt deze dingen niet rechtstreeks op. Je merkt dat schrijven in Reverie anders is dan schrijven in wat dan ook.
Wat je typt, is wat je ziet. Een kopje ziet eruit als een kopje. Vetgedrukt ziet eruit als vetgedrukt. Geen sterretjes, geen hekjes, geen syntaxis om te leren of te verbergen. Alleen tekst, weergegeven als tekst.
Je werk wordt opgeslagen als Markdown, vandaag de dag de meest gangbare opmaak in schrijftools. Open je bestanden in elke andere app, op elke andere machine, over twintig jaar nog. Ze zijn van jou. Geen database, geen eigen bestandsformaat, geen cloudaccount, geen vendor lock-in.
Wat Reverie niet is
Er is geen binder en geen prikbord, geen structuur die je moet opbouwen voor je schrijft. Wordt het werk langer, bewaar je bestanden dan in één map en Reverie behandelt ze als een manuscript. Wissel met één toetsaanslag tussen documenten. Het aantal woorden wordt over alles opgeteld. Niets om in te stellen, en niets op de pagina dan je woorden.
Het is geen Ulysses. Geen abonnement. Eén keer betalen, voor altijd van jou. Geen account nodig.
Het is geen notitie-app. Het is gebouwd voor hoofdstukken en werk van lange adem, niet voor lijstjes en boodschappen.
Het heeft geen AI. Geen plugins. Geen themawinkel. Geen samenwerking.
Dit zijn keuzes, geen tekortkomingen. Elke “nee” is iets wat ik bewust heb besloten niet te bouwen.
Waarom nu
Ik laat dingen al goed voelen op het scherm sinds ik vijfentwintig jaar geleden begon met het uitbrengen van games. Het meeste van dat werk is onzichtbaar: het gewicht van een scroll, de manier waarop licht op een oppervlak ligt, het verschil tussen een animatie die leeft en een die aanvoelt als een techdemo. Games leren je dat gevoel een kwestie van engineering is. Niemand noemt het zo, maar dat is het wel.
Schrijfapps hebben dit werk nooit gedaan. Ze geven je een witte rechthoek, een knipperende cursor, en verder niets. Reverie is wat er ontstaat als je die aandacht naar een pagina brengt.
Geen investeerders, geen medeoprichters, geen roadmapcommissie. Een ambachtsproject dat een product werd omdat genoeg vroege lezers zeiden: “Hiervoor zou ik betalen.”
Mijn weddenschap is dat als vijf minuten in Reverie elke andere schrijfapp dood doet aanvoelen, schrijvers blijven. De pagina is het product. Al het andere staat ten dienste van uit de weg gaan.
Binnenkort
Reverie is nog niet klaar. Zodra het zover is, kondig ik het hier aan en mail ik iedereen op de lijst van de startpagina.
Schrijf je, of wil je schrijven, dan hoop ik dat het je een pagina geeft die het openen waard is.
— Mark