Reverie'nin net tercihleri var, mesele de bu. Tek bir yazı karakteri, her satır sayfada tam yerine otursun diye ince ince ayarlanmış; öyle ki bir öğleden sonranı sözcükler yerine yazı tiplerine kaptırmazsın. Sekme yok, eklenti mağazası yok, kurulacak hiçbir şey yok. Sen yazarken sayfadan başka hiçbir şey yoktur. Dosyaların sade Markdown'dır, kendi diskine kaydedilir. Onları her yerde, her şeyle, sonsuza dek açabilirsin.
Aynı odaklanma, Reverie'nin bazı şeyleri dışarıda bıraktığı anlamına gelir. Yerleşik bir eşitleme yok, gerek de yok: çalışman sade Markdown olduğundan, zaten kullandığın iCloud Drive, Dropbox ya da OneDrive klasörü onu cihazların arasında, o dosyaların hep yaptığı gibi taşır ve hiçbir şey bizim üzerimizden geçmez. İşbirliği yok, senin yerine yazan bir yapay zekâ yok. Bütün bir romanı, her bölümü ve her sahneyi taşır ve herhangi birini bir sürüklemeyle yerine oturtur. Yapmayacağı şey, seni önce bir karakter formu doldurmaya ya da bir zaman çizelgesi kurmaya oturtmaktır. O iş ilerleme gibi hissettirir, oysa kitabın kendisini ertelemenin en garantili yoludur. Reverie'de bunların hiçbiri yok. O, sözcükleri harekete geçirir ve onları dışarı taşır; Word, HTML ya da Markdown olarak, ya da Shunn biçiminde bitmiş bir müsvedde olarak. Sonra onlara ne olacağı senin kararın.
Reverie, kullandığın Latin, Yunan ve Kiril alfabesindeki dillerde yazmana imkân verir. Çince-Japonca-Korece metin girişini ya da sağdan sola yazılan dilleri desteklemiyoruz; çünkü bunun yazarlarımızın istediği bir şey olmadığını düşündük.
Reverie yüksek çözünürlüklü ekranlarla çalışır, üç metin boyutu sunar ve tümüyle klavyeden kullanılabilir. Dışa aktarımlar, diğer araçların okuyabileceği düzgün başlıklar, listeler ve biçimlendirme kullanır. Yazma yüzeyinin kendisi henüz ekran okuyucularına erişilebilir değil. Bunu yokmuş gibi davranmaktansa açıkça söylemeyi yeğleriz.
Reverie bugün için bir masaüstü uygulaması; macOS ve Windows üzerinde çalışıyor. Bir iOS sürümü üzerinde var gücümüzle çalışıyoruz ve Kasım'dan önce çıkarmayı umuyoruz.
